Verslag van een verblijf in Pakistan
Door: Bob Paulussen
Het is vier uur ’s nachts, na drie vluchten land ik eindelijk op Alama Iqbal International Airport in Lahore. Bij het opengaan van de schuifdeuren voel ik een onzichtbare deken van warmte over mijn schouders vallen: midden in de nacht, 35 graden, dat belooft nog wat voor de komende twee maanden. Ik kijk naar de menigte en zie niets anders dan prachtig gekleurde jurken. Geen bordje met ‘Bob Paulussen’ erop, maar als enige lange blanke jongen met blond haar ben ik niet bang dat ik niet gezien word. Op het moment dat ik handen schudde met Tayyab, één van de AIESEC-members Lahore, wist ik het; dit is de start van een unieke ervaring, dit is de start van mijn zomer in Pakistan.
Laten we bij het begin beginnen, hoe ben ik in Pakistan beland? Ik ben in het voorjaar van 2010 geselecteerd voor het Nour project. Het Nour project is een initiatief van AIESEC en heeft als uitgangspunt om de kloof tussen de Westerse en de Islamitische wereld te verkleinen. Door middel van een intensieve voorbereidingsperiode met lezingen en workshops leer je veel over de Islamitische cultuur en beeldvorming. Vervolgens ga je voor een periode van twee maanden naar een land in met Midden-Oosten of Noord-Afrika.
Ik heb bewust de keuze gemaakt om naar Pakistan te gaan. Als je een mening moet baseren op de beeldvorming die in de media wordt gecreëerd dan denk je dat Pakistan een klein land is waar alleen maar terroristen en moslimextremisten verblijven. Ik wilde dit niet geloven en vond dit dé uitgelezen mogelijkheid om zelf te ervaren hoe het is om in zo’n land te reizen, te werken, te leven en te wonen.
Via AIESEC had ik een stage geregeld bij de Bibi ’n Babaschool. Op deze privéschool in Gujranwala zou ik een maand lang een zomercursus Engels geven aan kinderen van 10 tot 15 jaar. De eerste 4 weken van mijn verblijf had ik ingepland om rond te reizen en meer van het land te zien.
De eerste week was enorm wennen. Allereerst aan de temperatuur; vlak voor het begin van het regenseizoen liggen de temperatuur boven de 40 graden en is de luchtvochtigheid erg hoog. Daarnaast de reacties op mijn verschijning. Ik werd overal nagestaard, bijvoorbeeld in de dierentuin waar ik merkte dat meer mensen naar mij keken dan naar de olifanten.
Tegelijkertijd vormde de eerste week een fijn welkom, ik was in een warm bad terecht gekomen. De lokale bevolking voelde zich vereerd dat ik de tijd nam om hun land te bezoeken, en verraste mij meerdere malen met mooie en trotse verhalen over hun land. Meerdere malen werd ik door de lokale bevolking aan de hand meegenomen om al het moois van Pakistan te ervaren. Van prachtige natuur en mooie tempels tot intieme momenten op bruiloften en in families waar ik mocht verblijven.
Na de kennismaking met het land begon ik aan mijn stage bij de Bibi ’n Babaschool. Dit betekende dat ik zes dagen in de week, 9 klassen per dag Engelse les gaf. Het voelde als een stapje terug in de tijd; kleine krijtborden, oud meubilair, jongens en meisjes gescheiden les. De meisjes werd geleerd onafhankelijk te worden en om door te studeren.
Het onderwijs speelt een sleutelrol bij het verbeteren van de toekomst van Pakistan. Het land is nog steeds een ontwikkelingsland en wordt gekenmerkt door veel armoede en corruptie. Onderwijs is hierbij de sleutel tot een betere toekomst.
Pakistan en Islam zijn één; ongeveer 90 procent is Islamitisch. Kennismaken met de Pakistaanse cultuur betekent tegelijkertijd ook kennismaken met een Islamitische cultuur. Van de gastvrijheid en de behulpzaamheid die ik ervaren heb, kunnen wij westerlingen nog veel leren. Cohen zei ooit; ‘de Islam is een huis met vele kamers’. Ik heb een rondleiding gehad door de vele mooie kamers van dit huis.
Uiteindelijk kijk ik terug op een onvergetelijke ervaring. Ik heb twee maanden mogen proeven van een hele andere cultuur en ben bewust geworden wat voor uitwerking beeldvorming kan hebben. Ik heb de negatieve beeldvorming omgezet in een persoonlijke positieve waardevolle ervaring die alle vooroordelen uit de inleiding heeft doen weerleggen. Check voor mijn volledige reisverhaal bobinpakistan.waarbenjij.nu
